Dutch Hacking Health Utrecht: vijf lessen

 In Blog
    Afgelopen weekend vond, in het kader van het jaarlijks terugkerende landelijke initiatief Dutch Hacking Health, de Utrechtse editie plaats in het Universitair Medisch Centrum Utrecht. Met dit keer als thema ‘Persoonlijke Zorg’. Ik deed – met drie Mediquest-collega’s – mee en deel mijn vijf voornaamste lessen.

    Allereerst: het woord ‘hackathon’ kan wat misleidend zijn. Het gaat niet om digitaal inbreken. Het idee van een hackathon is om in een afgebakende tijd (in dit geval 48 uur), in een multidisciplinair team, een pitch voor te bereiden die een probleem duidelijk maakt, een oplossingsrichting schetst, en overtuigend laat zien waarom die oplossingsrichting werkt (zowel qua techniek als qua businessmodel). In ons geval met als domein, gezondheidszorg.

    Tijdens Dutch Hacking Health pitch je twee keer. Op donderdagavond hebben 24 mensen individueel een idee gepitcht voor de rest van de 200 deelnemers. Via speeddating tussen deze dappere mensen en de overige deelnemers, zijn multidisciplinaire teams geformeerd. Er waren vier rollen die je kon aannemen: zorgverlener, ontwerper, ontwikkelaar en ‘business’. Het was even zoeken naar de juiste balans. Sommige ideeën leken op elkaar en zijn samengevoegd. Per overgebleven idee ging het vervolgens om de optimale rolverdeling.

    Dutch Hacking Health Utrecht wordcloudZaterdag hebben uiteindelijk 17 teams – na een strak georganiseerde en intensieve tijd van samenwerken – een nieuwe pitch gegeven. Samenwerken met mensen uit allerlei hoeken die je normaal gesproken niet snel bij elkaar krijgt. Dit keer is gepitcht voor twee jury’s: een jury met vertegenwoordiging van patiënten (onder wie de Kinderraad van het Wilhelmina Kinderziekenhuis) en een jury met vertegenwoordiging vanuit het ziekenhuis, de overheid en de zorgverzekeraars.

    In willekeurige volgorde, vijf dingen die ik uit deze hackathon heb meegenomen.

    Informatie uitwisselen is de sleutel

    Het uitwisselen van gegevens tussen zorgpartijen onderling, tussen afdelingen binnen een zorgpartij, én tussen de patiënt en diezelfde zorgpartijen, is en blijft een heet hangijzer. Bij deze op donderdag gepitchte ideeën is informatie-uitwisseling de sleutel:

    • Pijnbeleving van de patiënt uit een externe app, direct in het ziekenhuis-EPD terugzien.
    • Een chronisch zieke patiënt in staat stellen communicatie tussen meerdere behandelaars goed te keuren en te volgen.
    • De cardioloog een volledig medicatieoverzicht geven van zijn patiënt.
    • Wat een verloskundige weet van hoe de aanstaande moeder zich voelt, meteen in de spreekkamer hebben bij de gynaecoloog.
    • De patiënt thuis de anamnese digitaal kunnen laten invullen.

    Voor wat betreft de patiënt in de regie krijgen bij deze data-uitwisseling, streden tijdens de hackathon voorvechters van het PGO-concept (Persoonlijke GezondheidsOmgeving) en fans van blockchain-technologie om aandacht. Terwijl het een de ander niet uitsluit. Verder proefde ik tijdens het speeddaten te grote verwachtingen van het PGO: “Een ervaringsmeting ontwerpen hoeft toch niet meer; dat gaat het PGO toch doen?”

    Zonder EPD lijkt het ziekenhuis weinig te kunnen

    Een ander punt rond informatie-uitwisseling wil ik als aparte les benoemen. Het is de zaal niet ontgaan hoe groot, in praktijk, de afhankelijkheid is tussen het ziekenhuis (UMC Utrecht in dit geval) en de leverancier van het elektronisch patiëntendossier (ChipSoft HiX). Gechargeerd gezegd: wat niet in HiX staat, lijkt voor het ziekenhuis niet te bestaan.

    Donderdag-pitchers vanuit het ziekenhuis spraken consequent over “onze vrienden van” ChipSoft, wat voor een glimlach zorgde. We hebben twee voorbeelden gehoord waarbij de pitch eigenlijk leek te dienen als extra drukmiddel op ChipSoft om functionaliteit versneld op de roadmap te zetten. In één geval bleek de oplossing technisch eenvoudig; deze is direct gerealiseerd. In een ander geval bleek er sprake van implementatie-problematiek waarvoor op hoger niveau geschakeld moet worden.

    Een hackathon is de ‘dubbele diamant’ in een snelkookpan

    Niet alle mensen die donderdag een goed verhaal hadden, blonken uit op zaterdag. Dat is helemaal niet erg. Sterker nog; het is best logisch. Want ze waren wel iets op het spoor, maar pas als je je verdiept in hoe andere mensen naar hetzelfde kijken, kom je erachter dat het probleem breder is dan je dacht of dat de behoeftes anders liggen dan vooraf aangenomen.

    In termen van ‘design thinking’ is er, bij het ontwikkelen van een oplossing voor een probleem, sprake van een ‘double diamond’. In de eerste diamant definieer je het probleem of de kans zo scherp mogelijk. Om die scherpte te bereiken, moet je breed denken en dan weer vernauwen. Veel praten, als team onderling en met andere mensen. Veel lezen, ook buiten je vakgebied. Pas dan kun je een oplossing tekenen, prototypen en feedback ophalen.

    Dat is de tweede diamant: de juiste oplossing vinden. Tijdens het testen ga je opnieuw de breedte in, want gebruikers geven onverwachte feedback die je aannames opnieuw kunnen doen wankelen. Ik vond het waardevol dat UMC Utrecht alle teams twee keer de kans gaf om een tussenversie van de oplossing te testen bij patiënten, doktoren en verpleegkundigen.

    Wat feedback betekende voor onze aanpak

    User flow Dutch Hacking HealthToegepast op de pitch waar ik, met een Mediquest-collega, aan heb meegewerkt, hebben we op twee punten ons idee tamelijk radicaal veranderd op basis van feedback. De droom aan de start was om een persoonlijke voorspelling te kunnen doen van het risico op borstkanker bij een vrouw van een bepaalde leeftijd. Toen we onze ideeën ter plekke toetsten bij wetenschappers gebeurde dit:

    1. Een epidemioloog gaf ons inkijk in welke datasets wel en niet aanwezig zijn voor het berekenen van kankerrisico. Helaas ontbreekt het nog aan heel veel bruikbare data. Wetenschappers zijn daarom heel voorzichtig met het trekken van conclusies.
    2. Een andere epidemioloog gaf ons het advies (zowel qua wetenschappelijke fundering als qua maatschappelijke impact) om ons te richten op ‘public health’: adviezen die de gezondheid van de gehele bevolking ten goede komen.

    Het concept dat we aan het eind hebben gepresenteerd geeft informatie voor alle jonge vrouwen met daarbij een concrete tip, ook al is de wetenschap daar nog net niet aan toe. Je hebt tenslotte een BOB-campagne nodig om van minimaal één jongere op een feestje een geheelonthouder te maken.

    Een goed verhaal is het halve werk

    Naast de optie om je ideeën direct te toetsen bij je doelgroep of stakeholder, kregen alle teams ook professionele tips over de beste aanpak van hun pitch. Dat was nodig. Want in drie minuten tijd moest je behoefte (welk probleem wil je aanpakken), belofte (hoe ga je dat doen) en bewijs (hoe toon je aan dat jouw oplossing het probleem werkelijk oplost), nog zien te combineren met een doorkijkje naar je verdienmodel én een werkende demo.

    Er zijn vier prijzen uitgereikt:

    • Beste human centered design: ‘Tinder for Trials’ – matching-platform voor klinisch onderzoek.
    • Beste datagedreven design: ‘TimebOKs’ – beter voorspelbare OK-planning.
    • Beste persoonlijke zorg: ‘Gegevensuitwisseling Consultatiebureau – WKZ’.
    • Beste innovatie: ‘Sleep Well Baby’ – interventies op de neonatologie afstemmen op het slaapritme van de jonggeborene.

    Het is mij opgevallen dat drie van de vier geen vloeiend werkende demo hebben laten zien. Wat ze alle vier gemeen hebben, is een sterk verhaal en een ‘pitcher’ met een eigen stijl. ‘Storytelling’ is niet voor niets een trend.

    Kostenbesparing voor het ziekenhuis scoort

    Behalve dat de prijswinnende pitches goed in elkaar zaten, gebiedt de eerlijkheid ook te zeggen dat ze allemaal nauw verbonden zijn met UMC Utrecht. En dat voor de gelauwerde ideeën gemakkelijk op een bierviltje valt uit te rekenen welke besparingen ze opleveren.

    Persoonlijke zorg kan natuurlijk hand in hand gaan met demping van de exponentieel stijgende zorgkosten. Dan is iedereen spekkoper. Maar het gevoel bekroop me dat de professionele jury vanuit alle drie de geledingen (ziekenhuis, overheid en zorgverzekeraar), het besparingspotentieel zwaar liet meewegen.

    Een hackathon is een ideale gelegenheid om buiten de lijntjes te kleuren. Om te prikkelen. Om ook een systeem ter discussie te kunnen stellen als het niet meer functioneert zoals het ooit was bedoeld. Het recent gelanceerde Manifest Toekomst van de Nederlandse gezondheidszorg roept in de kern op tot een stelselwijziging. Wat mij betreft is het heruitvinden van het Nederlandse zorgbekostigingsstelsel een magnifiek thema voor Dutch Hacking Health van volgend jaar. Ik ben er zeker weten bij!

    Dit zou u ook kunnen interesseren