De Qruxx van kwaliteit: een impressie

 In Evenementen

Dinsdag 5 november was ik namens Mediquest als bezoeker en tafelvoorzitter aanwezig bij het jaarlijkse congres van Qruxx, een platform voor mensen die werken aan waardegedreven zorg. Het thema van de dag was implementeren, faciliteren en samenwerken. Welke indrukken en inzichten zijn me bijgebleven? 

Sowieso heb ik genoten van de ronde-tafelsessie die wij organiseerden. Aan de hand van drie prikkelende stellingen gingen tien kwaliteitsgedreven mensen met elkaar in gesprek. Over wie de verantwoordelijkheid heeft voor betere zorg. Over of het nodig is om zicht te houden op alle verbeterinitiatieven. Over wat je tegenkomt als je netwerkzorg meetbaar wil maken. Deze praktijkmensen hebben elkaar kunnen vertellen hoe ze dat aanpakken.

Trek het gelijk

Ik denk terug aan Aileen van der Neut, die binnen HartNet vijf ziekenhuizen en 500 huisartsen in Groningen en Drenthe succesvol laat samenwerken om hartpatiënten de beste zorg te bieden, met de huisarts als eerste aanspreekpunt en één kwaliteitsstandaard.

Dat laatste is geen sinecure. Vroeger hadden de vijf ziekenhuizen voor dezelfde cardiologische ingreep vijf verschillende protocollen. Ook de informatie voor de patiënt verschilde. Aileen realiseert op vijf plekken exact hetzelfde protocol en identieke patiëntinformatie.

Zoek de mensen op

Wat me opviel is haar investering in de mensen op de vloer. Ze stelt in elk ziekenhuis een zorgpadcoördinator aan die het klappen van de zweep kent. Bijvoorbeeld de secretaresse die dagelijks patiënten spreekt. En ze kiest er bewust voor om fysiek aanwezig te zijn in elk kwaliteitsteam.

Aileen had ook vijf projectmanagers kunnen aanstellen en op afstand aansturen, maar ze begrijpt dat elk van hen, eigen belangen heeft die het grotere belang bedreigen. Als de focus in het programma straks verschuift naar de eerste lijn, is Aileen net zo goed van plan om bij de huisarts op de praktijk te gaan zitten om zaken te versnellen vanuit persoonlijk contact.

Benut je speelruimte

De dag na het Qruxx-congres gaan mijn gedachten ook uit naar Joris van Eijck, die zich bij zorgverzekeraar Menzis hard maakt voor waardegerichte zorginkoop. Vragen uit de zaal, van onder meer vertegenwoordigers van de ziekenhuizen, klonken kritisch. Of Joris niet op de stoel van de arts ging zitten. Of hij zich niet beter alleen met het geld kon bemoeien.

Ik vond het persoonlijk geen recht doen aan Joris z’n intenties. Binnen de speelruimte die Menzis heeft, probeert deze verzekeraar serieus om kwaliteit een plek te geven in de contractering. Maar de speelruimte is natuurlijk vanuit de overheid beperkt. En de betrokken zorgverleners moeten wel zelf gemotiveerd zijn om te denken in oplossingen.

Draai het om

Ja, het is als ziekenhuis lastig om contracten af te sluiten met meerdere zorgverzekeraars. Maar dat betekent niet dat je een nieuwe vorm van inkoop à la Menzis niet kunt proberen. Je kan het ook omdraaien: maak zo’n nieuwe deal met Menzis en dwing bij de andere verzekeraars iets vergelijkbaars af door te laten zien dat het werkt.

Een fysiotherapeut in het publiek die Joris aan de tand voelde, werd van harte uitgenodigd om verantwoordelijkheid te nemen voor het zorgtraject van zijn eigen patiënt. Inclusief de keuze voor de best passende specialist. Een hele mooie verantwoordelijkheid! Maar dan moet de fysio dat eigenaarschap wel willen nemen en open staan voor andere bekostiging.

Ontwerp met de patiënt

De derde persoon aan wie ik nog even terugdenk is plastisch chirurg Florence Heijsters van de Amsterdamse Scar Clinic, gespecialiseerd in littekens. Naast wat ze zelf als arts een goede uitkomst vindt, wil zij weten hoe de patiënt daarover denkt. Florence ontwerpt daarom nieuwe zorgpaden. Dat ontwerp begint altijd vanuit intensieve gesprekken met patiënten.

Florence heeft bijvoorbeeld een proces veranderd om de patiënt de kans te geven om te vertellen wat zij belangrijk vindt. Vóór het consult met de arts, heeft de patiënt nu standaard een gesprek van 20 minuten met een verpleegkundige, over wat wezenlijk is voor hem. Het gesprek wordt vastgelegd in het EPD, waar ook de klinische uitkomsten in komen.

Registreer centraal…

Waarom Florence me bijbleef is vanwege een taaie kwestie die telkens weer opduikt: de spagaat tussen informatie op één plek bij elkaar willen brengen en de moeizame uitwisselbaarheid van de data uit verschillende systemen die daarvoor nodig is. Ook in dit voorbeeld leidt dat tot een technische oplossing die niet duurzaam lijkt.

Florence wil haar patiënt graag één app aanbieden, die hem van A tot Z meeneemt in het zorgpad. Binnen het Amsterdam UMC lukt het Florence om zoveel mogelijk centraal te registreren in het elektronisch patiëntendossier. Dat maakt het realiseren van zo’n app een stuk eenvoudiger.

…en knoop aan elkaar

Maar een zorgpad bestaat vanuit patiëntperspectief uit méér dan de behandeling in het ziekenhuis. Bijvoorbeeld tussentijdse afspraken bij de huisarts. De systemen van het ziekenhuis en van de huisarts “praten” alleen niet met elkaar. En daarom moet Florence een schil laten bouwen die data vanuit beide EPD’s in één tijdlijn kan laten zien.

Aan de ene kant fijn dat het bij elkaar komt. Aan de andere kant: wat er bij de huisarts besproken wordt, zou het ziekenhuis ook moeten weten en andersom. En daarvoor moet je toch echt “onder water” gaan koppelen. De “zorgpadschil” is een slimme noodoplossing omdat het echte probleem te zwaar lijkt om te tackelen. Enter PGO.

Laat data stromen

Ik hoop zo dat een goed uitgedachte persoonlijke gezondheidsomgeving data gaat laten stromen tussen de verschillende zorglijnen. Dat het voor de patiënt makkelijk wordt om dingen in te zien, maar juist ook eigen informatie toe te voegen. En dat patiënten van Florence die verhuizen naar Breda, hun zorgpad daar kunnen vervolgen – inclusief die fijne tijdlijn met alle mijlpalen, uitkomsten en feedbackmomenten.

Qruxx-congres stelling ronde-tafelsessie

Dit zou u ook kunnen interesseren